Kırılgan Sessizlik

Bir çocuk sessiz kaldığında, bazen bir şey anlatmaya çalışıyordur.

Çünkü bazı acılar, ağlamaktan da büyük olur. 

Bugün dünyanın bir köşesinde, bir çocuk daha uyuyamıyor.

Çünkü uyku, güvenle gelir. Çünkü sessizlik, barışla mümkündür.

Ama o çocuğun dünyasında ne sessizlik güvenlidir, ne de sessizlik gerçekten vardır.

Orada sessizlik bile yıkıntıların üstünde yürür. 

Filistin’de, Suriye’de, Ukrayna’da, savaşın tam ortasında kalmış çocuklar artık çocuk değil.

Zamanlarından çalınmış birer gölge gibi dolaşıyorlar.

Gözlerinde, yaşıtlarının bilmediği bir yorgunluk var.

Korkuyu tanıyorlar. Açlığı, kaybı, suskunluğu ve bazen öfkeyi...

Ama yalnızca savaşın içindekiler değil, çok uzaklarda bir ekranın başında bu görüntülere bakan çocuklar da etkileniyor.

Ellerindeki oyuncakları bırakıp haberleri izleyen,

“Anne, neden yardım etmiyor kimse?” diye soran çocuklar da var.

Biz büyüklerin bile cevaplayamadığı soruları, küçücük bir kalple taşıyorlar.

Bazen düşünüyorum:

Dünyada bir yerlerde çocuklar acı çekerken, biz kendi çocuklarımıza ne anlatıyoruz?

Dünyanın adil bir yer olduğunu mu, yoksa bazı hayatların daha az değerli olduğunu mu?

Sustuğumuzda neyi öğretiyoruz farkında olmadan?

Çocuklar, büyümek için bize bakıyor.

Konuşmamıza, susmamıza, öfkelenmemize, gözlerimizi kaçırışımıza.

Onlar, kelimelerden çok duruşumuzu öğreniyor.

Ve biz yetişkinler…

Bir çocuğun gözünün içine bakıp vicdanla yüzleşemiyorsak, hangi tarafı haklı çıkardığımızın, hangi ideolojiye inandığımızın hiçbir anlamı kalmıyor.

Savaşın kazananı yok.

Ama her savaş, en çok çocuklara kaybettiriyor.

Ve her sessiz kalışımız, bu kaybı büyütüyor.

Belki bir çocuğun hayatını kurtaramayız.

Ama bir çocuğun inancını yıkmamayı başarabiliriz.

Bu, yeterince büyük bir sorumluluk.

Çünkü dünya, çocukların kalbinde başlar.

Ve eğer biz orayı koruyamazsak, başka hiçbir yer artık güvenli değildir.

Ayşe Can