biraz_ayse'nin dünyası 💬

“Büyük işler, küçük şeyleri iyi yapanlar tarafından başarılır.” Çocuk yetiştirmek, çoğu zaman yalnızca akademik başarı üzerinden değerlendiriliyor. Karnesi iyi olan, yabancı dil konuşan, teknolojiye hâkim çocuklar “başarılı” kabul ediliyor. Oysa hayatın gerçek sınavı, yalnızca matematik problemlerini çözebilmekten ibaret değildir. Bir çocuğun kendi yatağını toplaması, kullandığı eşyayı yerine koyması, kirli çamaşırını sepete atması, ayakkabısını bağlaması ya da sorumluluklarını ertelemeden yerine getirmesi de en az akademik başarı kadar değerlidir. Hayatta insanı ayakta tutan şey yalnızca zekâ değildir. Disiplin, özdenetim ve sorumluluk bilinci de zekâ kadar önemlidir. Zeki bir çocuk yetiştirmek, genetik bir mirasın veya doğru materyallerin sonucudur. Ancak sorumluluk sahibi bir çocuk yetiştirmek, sabırla işlenen bir sanat eseridir. Bugün birçok anne baba, çocuklarının önündeki engelleri kaldırmayı sevgi sanıyor. Oysa çocuk adına yapılan her küçük iş, onun hayatından alınmış küçük b...

Bir kitabın kapağını araladığımızda, yazarın dünyasına misafir olduğumuzu sanırız. Oysa o eşikten içeri adım attığımız an, yazarın kurduğu cümleler sadece birer iskeletten ibarettir. O iskelete eti, kemiği, ruhu ve en önemlisi anlamı giydiren kişi, elinde kitapla koltuğuna kurulan okurdur. Edebiyatın en kadim oyunlarından biri burada başlar. Yazar bir şey anlatır, fakat okur sadece duymaya hazır olduğunu işitir. Aslında hiçbirimiz bir metni tamamen tarafsız bir zihinle okumayız. Yanımızda kendi geçmişimizi, kırgınlıklarımızı, gerçekleşmemiş hayallerimizi ve o anki ruh halimizin rengini taşırız. Yazar "deniz" dediğinde, kiminin zihninde huzurlu bir mavilik, kiminin zihninde ise fırtınalı bir vedanın uğultusu canlanır. Kelimeler ortak olsa da uyandırdıkları yankı kişiye özeldir. Bu yüzden, bir yazarın yazdığını değil, içimizde yankılanmasını istediğimiz o gizli melodiyi okuruz. Metin, yazarın elinden çıktığı an yetim kalır. Onu evlat edinen ve kendi meşrebince büyüten okurdur...